L'asturianu ye una llingua romance, románica o neollatina, ye dicir, que ye resultáu de la tresformación del llatín faláu n'Asturies dende la época romana.

L'asturianu tien dellos nomes. Estos son los que s'empleguen nos testos llegales del Principáu d'Asturies:

El territoriu onde se fala l'asturianu ye prácticamente'l de toa Asturies, a nun ser la zona más occidental, al oeste del ríu Navia, onde se fala gallego-asturianu. Na Edá Media, la continuidá del Reinu d'Asturies nel Reinu de Lleón y la so estensión pal Sur fizo que la llingua s'espardiere tamién nesa dirección. L'asturiano-lleonés fálase tamién en comarques del Norte y Oeste de Lleón, na zona occidental de Zamora y na comarca de Miranda del Douro, nel Noreste de Portugal.

D'acordies coles distintes encuestes sociollingüístiques feches n'Asturies dende l'añu 1977 hasta'l 2002, n'Asturies falen asturianu unes 250.000 persones, ye dicir, la cuarta parte d'una población d'un millón d'habitantes. Poro, l'asturianu ye una llingua minoritaria dientro d'Asturies, pero con un númberu apreciable de falantes.

Como otres llingües romániques de la Península Ibérica, l'asturianu formóse a lo llargo de los sieglos VIII a X de la nuestra era nel vieyu Reinu d'Asturies, depués convertíu en Reinu de Lleón. L'asturianu -en xunto col llatín- foi la llingua usada en toa mena de documentos xurídicos y alministrativos. A partir de los sieglos XIII y XIV, el castellanu garra mayor influencia, sustituyendo pasu ente pasu al asturianu nel usu oficial, anque non nel ámbitu priváu. De magar el sieglu XVIII, l'asturianu entra nun procesu de desprestixu y retroceso lentu nel usu social, acentuáu nel sieglu XX. A partir de 1975 emprimen los modernos proyectos de dignificación y recuperación llingüística, que desarrollaron cambios y innovaciones importantes nos ámbitos de la lliteratura, la música, la investigación llingüística, la enseñanza y no tocante a la so presencia nel espaciu públicu.